وطن
دوباره ميسازمت وطن
اگر چه با خشت جان خويش
س...تون به سقف تو ميزنم
اگر چه با استخوان خويش
دوباره ميگويم از تو گل
به ميل نسل جوان تو
دوباره ميشويم از تو خون
به سيل اشک روان خويش
اگر چه صد ساله مرده ام
بگور خود خواهم ايستاد
که برکنم قلب اهرمن
به نعره آنچنان خويش
اگر چه پيرم ولی هنوز
مجال تعليم اگر بود
جوانی آغاز ميکنم
کنار نوباوگان خويش
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۶/۰۹ساعت 23:6 توسط سهند |
برچسب:
نویسنده: باران پورعلی